தூரிகை

ஆதியிலே ஆதியிலே இந்த நிலம் நீரால் சூழப்பட்டிருந்தது. நீரலைகளைக் கிழித்து மண்மேடுகளை உயர்த்தி புல்லும் கல்லுமாகத் தொன்ம உயிராய்ப் பிறந்தவன் நான். சிறு புல்லாய் மண்ணில் படர்வேன். பெரும்பனையாய் விண்ணைத் தொடுவேன். விண்ணும் மண்ணும் என் ஆளுகையாகிப் போனது. காலப்போக்கில் தனித்துக் கிடந்த நான் செடிகளும் கொடிகளுமாய்ப்  பிறந்து உறவாடிக் கிடந்தோம். மழையில் நனைவோம் மகிழ்ச்சியோடு ! வெயிலில் காய்வோம் வறட்சியோடு. நாம் நிலமாய் இருக்கையில் எம் வயிற்றைக் கீறி உழுது எடுத்து உணவு சமைத்தனர் விளைந்து மகிழ்ந்தோம். நாம் நீராய் இருக்கையில் வரப்புக் கட்டி வாய்க்கால் வெட்டிப் பிரித்துக் கொடுத்தனர். அருவியில் ஓடையாய் அழகு காட்டினோம் பசித்து வந்தோருக்கு அன்னமூட்டினோம். காற்றாய்த் திரிந்தோம் தென்றல் ஊற்றாய் விரைந்தோம். காலம் முற்றிக் கலியாய்ப் போனது. சுயநலம் பெருக அணைத்துக் கிடந்த ஒருவருக்கொருவர் அடித்துக் கிடந்தோம். உலக நாட்டாண்மை உரிமையில் தலையிட வந்தவன் ,போனவன் என்றெல்லாம் வந்து வஞ்சித்து...